Τις προάλλες διάβαζα κάτι που έγραφε κάποιος σε ένα blog. Έλεγε για έναν γνωστό συγγραφέα (χωρίς να αναφέρει το όνομά του) ο οποίος διαμαρτυρόταν – κακώς – επειδή ένας αναγνώστης έγραψε (στο Amazon, νομίζω) ότι «Ωχ, πάλι ένα βιβλίο που τελειώνει σε To be continued, και δεν είναι ολοκληρωμένο». Και αυτός που είχε το blog έλεγε ότι, ορίστε, οι αναγνώστες σήμερα έχουν πλέον βαρεθεί τα μεγάλα βιβλία, τις μεγάλες σειρές από μεγάλα βιβλία, και θέλουν κάτι μικρό και αυτοτελές.

Αλλά εγώ αναρωτιέμαι σε ποιους αναγνώστες αναφέρεται. Κι εγώ αναγνώστης είμαι και μου αρέσουν τα μεγάλα και πολύπλοκα βιβλία, και οι μεγάλες σειρές. Εκτός των άλλων, έχω παρατηρήσει και από το site μου ότι ο κόσμος κατεβάζει περισσότερο τα μεγάλα βιβλία μου παρά τα διηγήματα και τα μικρότερα βιβλία. (Ναι, κι εμένα μ’έχει παραξενέψει. Στην Ελλάδα είμαστε, άλλωστε. Αλλά είναι γεγονός.)

Το θέμα – για εμένα, τουλάχιστον – δεν είναι αν ένα βιβλίο είναι μεγάλο ή μικρό, ή αν είναι σειρά ή όχι. Μου αρέσουν οι σειρές, μου αρέσουν οι μπλεγμένες πλοκές· μου αρέσει να γίνεται χάος μέσα στην ιστορία.

Όμως (κι αυτό είναι βασικό) δεν μου αρέσουν τα μεγάλα βιβλία που είναι απλώς παραφουσκωμένα χωρίς λόγο, βάζοντας μέσα ή ανούσιες σκέψεις των χαρακτήρων ή επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, ή γράφοντας για περιστατικά χωρίς κανένα νόημα. Αυτά τα μεγάλα βιβλία δεν είναι πραγματικά μεγάλα: είναι μικρά που τα έχουν φουσκώσει με τρόμπα. Είναι βαρετά βιβλία.

Τα αληθινά μεγάλα βιβλία είναι αυτά που είναι γεμάτα πλοκή και δημιουργικότητα και που συνεχώς γίνεται χαμός με χίλιους-δύο χαρακτήρες, και πραγματικά χαίρεσαι που τα διαβάζεις και δεν θες να τελειώσουν ποτέ: γιατί το ταξίδι είναι που έχει σημασία, όχι ο προορισμός.

Παράδειγμα; Τα πρώτα τρία βιβλία του A Song of Ice and Fire. Παράδειγμα προς αποφυγή; Τα επόμενα βιβλία του A Song of Ice and Fire μέχρι στιγμής, το οποίο είναι ακόμα ατελείωτο παρότι η τηλεοπτική σειρά τελείωσε (και ευτυχώς σταμάτησα να τη βλέπω από νωρίς).